De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Voetbalgekte

Mijn man is een voetbalfan. En dat is een understatement. Op het beeldscherm of live, het maakt hem niet uit, zolang de bal maar rolt. Een belangrijke Champions Leaguematch wordt al ’s ochtends vroeg aangekondigd, opdat vrouwlief toch maar geen andere tv-plannen zou koesteren. En toen de lokale voetbalploeg een aantal jaren geleden een nieuwe sponsor zocht, zag hij eindelijk zijn droom in vervulling gaan. Want wie geld en broodjes in een team steekt, moet af en toe ook lijfelijk aanwezig zijn, toch? Niet dat ik me daar druk in maak, allesbehalve. De eerste twee jaar ben ik zelfs geregeld mee gaan kijken naar de thuismatchen. Maar dat had eerder te maken met de hoge amusementswaarde van onze spelers. Een roemrijke carrière in eerste of tweede klasse had niemand voor ogen, en het hoofddoel was eerder: zolang we ons maar amuseren. Een missie die nogal ruim werd opgevat. Elke week werd wel iets ludieks bedacht. Dat ging van het terrein betreden in camouflage, opwarmen met petanqueballen tot frieten bakken tijdens de pauze. Scores à la 9-1 (en meer!) waren dan ook geen uitzondering. Het tij keerde toen enkele spelers van een naburige ploeg, waar ze geen kans kregen, zich bij ons team aansloten. En plots kwam er schot in de zaak. Al in het tweede seizoen speelden we kampioen in vierde provinciale, en nog eens twee jaar later zegevierden we in derde provinciale. Memorabele momenten heeft dat opgeleverd. Mijn man die na zijn normale shift het nachtje doorwerkte om aperitiefhapjes klaar te hebben voor het geval dat ‘zijn mannen’ de dag nadien zouden winnen. En ik zie ze nog groepsgewijs de vijver van het provinciaal domein inspringen, nadat ze elkaar in champagneroes hadden beloofd om ooit Anderlecht het vuur aan de schenen te leggen. Ach, mannen die jongens blijven, ik hou er wel van. Zelf ga ik de laatste jaren wat minder kijken, met kleine kinderen heb je nu eenmaal altijd tijd tekort. Maar ik blijf wel de trouwe broodjessmeerster. Want sandwiches na de match blijven een vaste waarde, ondanks strengere trainers, hogere winstpremies en grotere ambities.