De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Festivalitis

Mijn man wil naar het Belgium Rhythm’ n’ Blues Festival, en ik zou Tracy Chapman en Joss Stone op het Cactusfestival willen zien. Lange tijd gaven we verstek voor de grote festivals, maar dit jaar nemen we revanche. De reden voor deze plotse ommekeer? Rudi en ik leerden elkaar exact twintig jaar geleden kennen, op de wei van Werchter nota bene. Ondergetekende was er met de buurmeisjes, mijn man met de scouts. Wij hadden een sprei, zij een plastic zeil. Wij een ganse picknick, zij een bak bier. Op culinair vlak zaten we niet meteen op dezelfde golflengte, toen. Tot wij hen een sandwich van het huis aanboden, en zij in ruil een slokje alcohol. Het ijs was gebroken. Vanaf dat moment beslisten we om niet alleen de wei, maar ook ons verdere leven te delen. Festivals, ik word er zowaar nostalgisch van. “Weet je het nog, Rudi, twintig jaar geleden?” Zijn ogen blinken, zijn blik vat vuur. “Nou en of, dat optreden van Lou Reed vergeet ik nooit meer.” Wanneer komt er ook alweer sleet op een relatie? Niet onze ontmoeting herinnert zich manlief, maar de présence van Reed. Dringend tijd voor actie. “Als we nu eens, om ons twintig-jaar-samenzijn te vieren, terug een festivalletje bezochten?” Bingo. Zijn ogen blinken, zijn blik vat vuur. “Fantastisch idee, jij kiest er eentje uit, en ik doe hetzelfde.” En zo trekken we straks met z’n tweeën naar Peer en Brugge, Werchter lukte niet agendagewijs. Ik ben alvast bezig met de voorbereidingen. En dat zijn er nogal wat. Babysit gezocht, gummilaarzen van zolder gehaald en afritsbroek gekocht. Je zal daar maar uit de toon vallen op zo’n wei, mij niet gezien. Of we iets zullen meenemen om op te zitten? Een sprei of een zeiltje misschien? Mijn man komt niet meer bij van het lachen. “Schat, Woodstock is al even voorbij, hoor.” Ook een picknick mag niet mee. Tegenwoordig gelden strenge veiligheidscontroles, heb ik me laten vertellen. Zucht. En wat doen we als het stortregent? Of als we de alleroudsten blijken te zijn? “Hou je maar klaar, bij de eerste mooie slow vraag ik je ten dans.” Toch maar eens proberen of dat leren jekkertje van twintig jaar geleden me nog past. Kwestie van Lou Reed concurrentie aan te doen.