De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Mijn papa is de beste

Het is zover. Onze zoon weet wat hij later wil worden. Eindelijk. Ik begon al te vrezen voor zijn toekomst. Vijf jaar, en nog altijd niet weten welke job je later wil uitoefenen: een moeder zou zich om minder ongerust maken. Grapje. Maar kijk, zijn jobhopping van het afgelopen jaar heeft geloond. Eerst wilde hij profvoetballer worden, onze Maarten. Tot hij hoorde vertellen dat een echte sportman amper snoept, en meestal vroeg in bed kruipt. Een leven à la Steven Defour leek hem op slag minder interessant. Neen, in dat geval zou hij werkman worden. “Waar wil je dan gaan werken, schat?” Hij zou polyvalent worden, inzetbaar bij huis-, tuin- en keukenklusjes. Bob De Bouwer achterna, zeg maar. Of hij alvast ervaring wilde opdoen als assistent-tafelafruimer? Pats. Dag droom. Is dàt wat grote mensen onder werken verstaan? Alweer een illusie armer. Vorige maand zorgde niemand minder dan Frank De Winne voor een waardig alternatief. Astronaut leek hem plots dé job van zijn dromen. Bovendien mocht het ganse gezin met hem meevliegen, zolang mama – en ik citeer – van het stuur bleef. Want als je op weg naar huis nog geen perfecte chauffeur bent, dan zal het zeker ook niet lukken, richting maan. Bij deze. “Kan je daar buiten spelen, mama, in de ruimte?” Moeilijke vraag. “Neen, dat kan niet.” Of je er dan toch frietjes kon eten? Andermaal: negatief. Tenzij uit een tubeke, maar krijg dat maar eens aan een kleuter verkocht. Toen ook de ruimte aan ‘coolheid’ begon te verliezen, nam mijn man zoonlief mee naar het atelier. Afgelopen week was dat, op een woensdagnamiddag. Het was aandoenlijk om te zien. Een kleine jongen die van zijn grote vader leert hoe je deeg maakt, kneedt en in de oven schuift. Een kleine jongen met een te grote bakkersmuts en schort die zijn eerste broodje bakt. Vanaf dat moment keerde het tij. De ruimte zou het zonder hem moeten stellen. Maarten wilde bakker worden, net als zijn papa. Maar om nu voor Vaderdag zelf iets te bakken? Neen. Het moest plezant blijven, dat werken. En trouwens, wist ik wel dat hij nog maar vijf jaar was? “Dan moet je spelen, geld verdienen is voor grote mensen.” Ik was de laatste om zoveel wijsheid tegen te spreken. Speel maar, jongen, zoveel je wil. Als mama af en toe maar eens mag meedoen.