De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Leve mama

Van mijn kinderen kreeg ik een zelfgemaakte landkaart – om nooit meer het noorden te verliezen – en een lieveheersbeestje uit klei – om immer geluk te hebben. Mijn toekomst kan niet meer stuk. Dàn wil ik nog wel een aantal jaren bokes smeren, verhalen lezen en brandjes blussen bij een gevecht om hetzelfde speelgoed. Ach, ik heb een superdrukke job, maar de drukte van mijn twee kinderen zou ik niet willen missen. Voor geen goud. En ja, soms knuffel ik hen wel eens teveel. En ik verzin troetelnamen waar ik straks, als ze tiener zijn, niet ongestraft mee weggeraak. “Weten jullie dat mama heel blij met jullie is?”, vraag ik hen tot vervelens toe. “Ja, dàt weten we.” Drie en vijf zijn ze, en al helemaal van de wereld. “Mama, moet die mevrouw van de gps niet eten?” Een mens zou van minder het leven in vraag beginnen stellen. Afgelopen week werd de jongste wakker met de gevleugelde woorden: “Mijn neus snurkt”. Laat het ons zo stellen: je blijft alert met zulke twee kleine kornuiten. Zelf heb ik uiterààrd ook de liefste van de wereld. Eén die ondertussen ook als de liefste oma staat gecatalogeerd. Zo is de cirkel rond. Vandaag wordt mama ook in de bakkerij gevierd. En eigenlijk was dat de ganse afgelopen week al zo. De ene bestelde een taart met ‘lieve mama’, de andere koos voor ‘leve moeke’. Mama, moeder, moeke, mamsie, mutti. Ondertussen weet ik wel hoe Vlaanderen zijn mama’s aanspreekt. Heel divers, zoals het land zelve, zeg maar. Bovendien hebben de dames ook een zeer uiteenlopende smaak, en gelukkig maar. Kriekentaart annex kordaat tot mattentaart voor mild. Moeders zijn van alle markten thuis. Zelf ben ik van het semi-strenge type. Eén verhaaltje beloven voor het slapengaan, en dan toch zwichten voor een tweede. Dàt soort. Gelukkig ben ik in de winkel rechtlijniger. Klanten die een brood bestellen, vinden thuis geen extra pistolet in hun broodzak. Straks, als alle mama’s en fans hun keuze hebben gemaakt, is het mijn beurt. Want naast de landkaart en het lieveheersbeestje hadden mijn kinderen vanmorgen nog een extra geschenk in petto: “Vandaag, mama, mag je in de winkel kiezen wat je het liefste eet. Voor ons graag een stukje chocoladetaart.”