De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Lam of geen lam

Een slager bakt vleesbrood, en een bakker bereidt lammetjes. Waar gaan we naartoe in deze wereld? Er zijn geen zekerheden meer vandaag. Zelfs de Rode Duivels zitten in het slop, zou mijn man er nog aan toevoegen. Maar dit geheel terzijde. Meimaand is communiemaand. En in onze bakkerij betekent dat: lammetjes kiezen. Concreet bepalen mama en papa de afmetingen van het lieve dier, en dochter- of zoonlief de smaak. Mijn man is een professioneel ijsbereider. Hij leerde de stiel van zijn vader en het was destijds zijn chocolade-ijs dat me definitief deed smelten. Vandaag beschouwt hij zijn ijsmakerij nog altijd als een hobby, waarin hij graag experimenteert en revolteert. En aangezien hij zijn vondsten graag deelt met de bewoonde wereld organiseren wij al enkele jaren een proeverij voor de communicantjes. Vanille met aardbei? Of liever straciatella met praliné? In principe kan alles, met een limiet van drie smaken per lam. Onder het motto: de volwassen medemens, vaak eveneens de sponsor, mag er ook iets aan hebben. Van zodra die smakenkwestie rond is, rijst een ander dilemma: kiest u de thriller- of de lightversie? Met bloed alias grenadine of zonder? Meestal hebben onze communicanten zelf een voorkeur voor het totaalpakket (“Ja, cool!”), terwijl de ouders al eens hun veto durven stellen. “Linda, onze wereld is al zo gewelddadig. Laat ons die grenadine maar schrappen. Doe er liever nog maar wat extra fruit en slagroom bij.” Soms wordt het voorstel zonder morren aanvaard, maar meestal niet. Generatiecon?icten zijn al om minder begonnen. Hoedanook, ik ben al blij dat het communielam in onze regionen nog populair is. Van sommige collegabakkersvrouwen hoor ik dat het dier er al een tijdje passé is, en taarten zijn plaats innemen. Misschien ligt het aan mij. Ik hou nogal van tradities, ook in mijn eigen keuken. Zelfgesneden frietjes met een steak en verse béarnaisesaus: dàt soort keuken. Of een koffie met een spie rijsttaart op grootmoeders wijze. Voor mij niet teveel tierlantijntjes op mijn bord. Doe maar gewoon, da’s al gek genoeg. Alleen mijn dagelijkse boterham met pindakaas en extra abrikozenconfituur, die kan ik niet laten. Ieder zijn afwijking, nietwaar?