De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Mijn bakkerij

Mijn God. Ik was zelden zo aan de beeldbuis gekluisterd als tijdens de finale van ‘Mijn Restaurant’. Wat een bloedstollende uitzending was dat. Claudio en Gaëlle versus Tom en Ann. Kortrijk tegenover Sint-Truiden. West-Vlaanderen in strijd met Limburg. Het leek wel of gans Vlaanderen in de ban was van Rani’s clan. Ook in onze winkel kreeg het favoriete gespreksthema – het Belgische weer – plots zware concurrentie. Want de afgelopen weken werd er vooral gebabbeld over mise en place, romances in de keuken, keukenhulpjes, aperitieven van het huis, campagnes en vooral: wie blijft open en wie gaat toe? Je moet het maar meemaken, dacht ik vaak bij mezelf. Maandenlang keihard werken om een zaak uit de grond te stampen, je Latijn steken in het geschikte personeel, willens nillens een band krijgen met het pand waar je werkt, en dan: krik krak toe. Dàt moet ongelofelijk hard aankomen. Oké, je weet op voorhand dat je meedoet aan een tv-programma en dat er slechts één winnaar is, maar toch. Ik zou alleszins ter plaatse sterven mochten ze me de toegang tot de bakkerij ontzeggen. Want dit zijn mijn toog, mijn vitrine, mijn patekes en mijn ziel. We zijn ondertussen al enkele jaren bezig, maar ik herinner me toch dat ik al snel verknocht was aan dit huis. Maar dit geheel terzijde. Ook de andere kant van ‘Mijn Restaurant’ is pure waanzin. Stel je voor. Je bent slechts enkele maanden bezig en je krijgt plots de sleutel van je eigen restaurant overhandigd, inboedel inbegrepen. Een hoofdprijs van jewelste, vraag het maar aan élke kleine en grotere zelfstandige! Maar het is hen gegund, Claudio en Gaëlle, zeker weten. Als je Peter Goossens kan verbluffen met je kookkunsten, dan ziet je toekomst als chef-kok er vrij rooskleurig uit. In afwachting van een bezoek aan Dell’Anno, doen Rudi en ik dichter bij huis alvast ‘een Peter Goossenske’. “Rudi, nu zitten we hier al een kwartier en we hebben nog geen aperitiefhapje gezien.” Waarop hij later: “Er ligt wat teveel olijfolie op die sjalot.” Ik verheug me er al op! Maar we houden het deftig en beleefd, beloofd. De gedachte dat onze klanten mijn service én gerechten gaan kraken, houdt me met beide voetjes op de grond. “Linda, ik mis aciditeit in deze éclair”: hullep! En ook benieuwd wie vandaag de échte verkiezingen wint.