De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Brussel

“Brussel bruist deze zomer, een echte aanrader.” Een klant tipte onze hoofdstad in de bakkerij met zoveel enthousiasme dat we overstag gingen. Gevolg: gezinsuitstap naar Brussel-city, kwestie van de grote vakantie in stijl af te sluiten. Een geweldige ervaring werd het. Eerste halte was het Museum voor Natuurwetenschappen. Alwaar onze bengels oog in oog kwamen te staan met een ‘echte’ Tyrannosaurus rex. Hun dag kon al niet meer stuk. “Dag dino, tot de volgende keer!” Ze waren zelfs vriendjes, toen we er weg gingen. Weliswaar nàdat we hen verzekerd hadden dat dinosauriërs allang uitgestorven zijn en dus onmogelijk in de tuin kunnen opduiken. Richting Grote Markt, ging het vervolgens. Zelden zoveel verschillende nationaliteiten op één plein gezien. Een groepje Engelsen dat zich door een gids de geschiedenis van het Stadhuis liet influisteren, een Italiaans koppel dat zich ter plekke liet portretteren, Japanse schoolvriendinnen die elke steen fotografeerden. Ze leek wel op een exotisch strand, onze Grote Markt. En architecturaal zo mooi, bovendien. Waarom met vakantie gaan? Hier in Brussel gebeurt het allemaal, bedachten we in een opwelling van vaderlandse trots. Hoog tijd om een wens te doen, en dus wreef het ganse gezin over het bronzen standbeeld van Everaert ’t Serclaes. “Ik wens dat we straks pizza gaan eten”, sprak onze jongste wijs. “En ik, dat we eindelijk Manneken Pis zien.” Ook dààr kon voor gezorgd worden. Wensen vervullen: leuke job eigenlijk. Op zoek naar het plassende jongetje, dan maar. Onze kinderen konden er niet genoeg van krijgen. Zo’n klein mannetje dat ongeneerd in zijn blootje mag staan en dan ook nog eens de ganse dag pipi doet. “Die drinkt veel te veel, mama!” Terug thuis las ik dat het Manneken een officiële aankleder heeft, en dat die ruim tweehonderd kostuums voor hem in de kleerkast heeft hangen. Niet slecht, voor een notoir wildplasser. “’t es de strôt par excellence. Van d’artiste zonder cense.” Onze bengels zijn dol op ‘Rue des Bouchers’ van Johan Verminnen, en zouden nu eindelijk hun straat in het echt zien. Op de koop toe bleken er artiesten op zoek naar ‘cense’ te spelen én werd er pizza verkocht. Kortom, mocht je er nog aan twijfelen: ons dagje Brussel werd een heuse superdag. En overmorgen gaan twee kinderen naar school, met een mini-Manneken-Pis aan hun boekentas. Waarvoor hartelijk dank aan onze klant: ook wij zijn sinds kort Brussel-lovers!