De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Juf op reis

Grote vakantie. Twee maanden vrijaf. Tweeënzestig dagen doen waar je zin in hebt. Vroeger stond ik er niet bij stil, maar moest ik ze nu krijgen, ik zou me de koningin te rijk voelen. Vreemd hoe een mens evolueert. Als jonge student betekende juni blokken, en in juli en augustus kreeg je je verdiende beloning: dolce far niente. Geen zorgen of verplichtingen aan je hoofd, alleen maar spelen met vriendjes en vriendinnetjes die exact dezelfde missie hadden. Later ging ik vooral reizen: met de rugzak naar Avignon, met het vliegtuig naar New York en Miami, met de boot naar Schotland,… Ooit ben ik zelfs met een vriendin gaan rondtrekken in Australië. Met een beetje centen, en vooral: heel veel dromen. Wordt een mens er beter van, door ouder te worden? Ik vraag het me soms af. Als ik denk aan die jeugdige onbezonnenheid, dan twijfel ik. Vertrekken zonder om te kijken, het had wel iets. Tegenwoordig gaan we ’s zomers naar de Provence, niets avontuurlijks en redelijk georganiseerd. Thuisblijvers krijgen het adres waar ze ons kunnen bereiken en de koffer wordt nauwgezet gepakt. Maar of dat minder plezant is? Niet bepaald. We werken een gans jaar hard, en zijn blij dat we onderuit mogen zakken aan het zwembad en eens geen ‘to do’-lijstje af te werken hebben. Een mens verlegt zijn prioriteiten, en die zijn straks: rust aan mijn oren en graag een plek waar ook de kinderen zich amuseren. Klink ik nu saai? Ach, het einde van het schooljaar maakt me wat nostalgisch, meer niet. Traditioneel verkopen we in de winkel gebakjes om de juf of de meester te bedanken, en zo word ik van nabij geconfronteerd met het nakende afscheid. Enkele klasgenoten die wat geld bij elkaar gelegd hebben en maar niet kunnen beslissen of hun juf nu aardbeien of krieken prefereert: het blijft mooi om te zien. Onze kinderen willen zelf een cadeau maken. Twee tekeningen worden het. De ene – drie jaar – schenkt een groengekleurd blad met een bruin vierkantje erin: ‘Voor juf Sarah. Bos met steen’. De andere – vijf jaar – een vrije interpretatie van een dame in bikini. ‘Juf op reis’ moest ik erop schrijven. “Hoeveel keer slapen, mama, voor het terug school is?” Ze moesten eens weten hoe stiekem jaloers mama is op hun lange vakantie. Mama, twee maanden in bikini: ze zouden het me geen twee keer moeten vragen.