De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Korstjes

Eén van onze klanten is gezegend met kinderen die voorbeeldig eten. Geen scènes aan tafel, geen huilbuien bij onbekende groenten op het bord, kortom: culinaire voorbeeldkinderen. Het is mij niet gegeven. Toch niet onvoorwaardelijk. Onze oudste eet fruit (hoera!), vier groenten (hoera!) en waagt zich soms zelfs aan iets nieuws. Dat laatste is vooral omdat de klokken het hem uitdrukkelijk gevraagd hebben. Per brief dan nog wel. En als er chocoladen eieren op het spel staan, dan wil hij wel eens proeven van die vreemde gamba’s. Ook bij onze jongste ging het even goed. Hij at soep en stak zelfs een gevulde lepel in de lucht om die aan de klokken te tonen. Bewijzen op tafel, zeg maar. Maar dat was vroeger. Nu is hij eerder hardleers. Rode besjes en bananen kunnen nog net, spinazie kan ook nog door de beugel, maar verder beperkt zijn rantsoen zich bij voorkeur tot spaghetti, frietjes en worst. Gelukkig eet hij wel wat meer dan dat, maar het blijft een dagelijkse strijd om de noodzakelijke portie vitamines en mineralen verkocht te krijgen. Zelfs aan korstjes heeft hij een hekel. En laat dat nu ten huize van een bakker een heikele materie zijn. “Jongen, in de korsten zit net het meeste smaak”, verdedigt mijn man zijn waren. “Van korsten word je groot”, heb ik ook al geprobeerd. Maar het mag niet baten. Hij is hardleers. Ik zei het al. En bovendien niet consequent. Want als er van een versgebakken stokbrood een stukje wordt afgebroken, dan wil hij per se de punt, die naar mijn weten vooràl uit korsten bestaat. Alleen officieel, aan tafel, weigert hij pertinent. Tenzij het een dessertje oplevert. Of extra choco op die boterham. Bovendien bezwijkt mama –ik beken- al eens voor zulke vorm van chantage, vooral als het druk is en het snel-snel-snel moet gaan. En dat wéét hij. Ook dat nog. Misschien moet ik de rollen gewoon eens omdraaien. “Als jij geen korsten eet, dan gaat mama straks alléén solden doen. Wedden dat ik dan door ‘the Nanny’ op de vingers word getikt? Soms is het leven niet eerlijk. En gelukkig maar. Trouwens, binnen tien jaar is hij allicht blij als mama het huis uit is. Tot dàn wacht ik geduldig aan tafel op elke vorm van beterschap.