De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Thelma & Louis

Mijn auto, mijn vrijheid. Het heeft me ooit drie praktische examens gekost om mijn rijbewijs te halen, maar sindsdien word ik beter met de dag. Althans, dat vind ik. Mijn man oordeelt meestal dat het sneller, trager, taktischer kan, en dat er vinniger geschakeld moet worden, maar deze details buiten beschouwing gelaten, ben ik zeer oké achter het stuur. Niemand mag dan ook raken aan mijn dagelijkse broodronde, die ik koester als mijn eigen kind. Anderhalf uur vrijheid, blijheid: heerlijk! Ik heb er zelfs een vast ritueel aan verbonden. Eerst maak ik alle bestellingen klaar, dan laad ik ze in, kies een zoetigheid voor mezelf uit de etalage, selecteer een cd’tje dat overeenstemt met mijn gemoedsgesteldheid en trek dan de wijde wereld in. Meestal start ik de werkweek met een ingetogen Jacques Brel om dan even later over te schakelen naar een aanstekelijke ‘Swedish Designer Drugs’ van Daan. Maar het kan ook anders. Een maandag met zonneschijn kan mijn muziekkeuze al drastisch beïnvloeden. En ook mijn klanten op de ronde hebben inspraak. “Heb je de nieuwe van Anouk al gehoord, Linda?” Waarop ik wel eens halthoud in de platenwinkel, en me ter plekke meteen bevoorraad. Daarnaast houd ik er een strakke timing op na. “Als ik vandaag de eerste vijf haltes zonder file haal, dan zit er nog een koffie bij Marianneke in.” Marianne is 83, alleenstaande, en bijzonder goed op de hoogte van het nieuws in de wereld en ons dorp. Eén enkele koffie en je bent méé over de schitterende comeback van Kim Clijsters, maar ook op de hoogte over de nieuwe romance tussen de dochter van de kapper en de zoon van de slager. Maar zoals gezegd: dan mogen er geen onverwachte files opduiken. En laat dàt nu tegenwoordig onvoorspelbaar zijn. Vroeger had je nog een spits, van zeven tot negen ’s ochtends, en van vijf tot zeven ’s avonds, maar tegenwoordig is het doorlopend druk. Ik praat er wel eens over met Jan, mijn trouwe gps-stem, maar ook hij ziet niet meteen een oplossing. We hebben er soms woorden over. Wanneer ik rechtsomkeer maak, en hij steeds dreigender ‘keer om!’ roept. Maar meestal zijn we maatjes, Jan en ik, en dromen beiden van een ‘Thelma & Louis’-avontuur. Waarbij we voor één keerje afwijken van de vaste route, en gewoon de wereld inrijden. Tot Parijs en terug, om dan de volgende dag opnieuw netjes brood te leveren. Of baguettes, als revolutionair statement.