De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

De Ronde

Mijn grootmoeder hield van de koers. Mijn moeder houdt van de koers. En ook zelf volg ik de Ronde van Frankrijk als de tijd het me toelaat. Ieder zijn afwijking, nietwaar? Zijn het de verbeten rennersgrimassen, de blinkende kuiten en de fluo-maillots die me bekoren? Of eerder de wedstrijd an sich, de spannende ontsnappingen en de euforie aan de eindstreep? Ik denk: een combinatie van al het voorgaande. Zelfs de ganse entourage vind ik mateloos boeiend. Gaat Tom Boonen nu naar de Tour of niet? Zal Armstrong de hooggespannen verwachtingen kunnen inlossen? Wie rijdt op de Champs-Élysées straks in het geel, en wie krijgt de bollekes? Zelfs mijn man fronst de wenkbrauwen om zoveel kinderlijk enthousiasme. Het heeft te maken met vroeger, zeker weten. Thuis werden bij de grote wielerklassiekers – de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de eerste Alpenrit van de Ronde – familie en vrienden opgetrommeld, taart en koffie klaargezet en werd er gesupporterd alsof ons leven ervan afhing. Ik bewaar er de beste herinneringen aan. Zelfs in die mate dat ik probeer om mijn eigen kinderen ‘de liefde voor het wielercircuit’ nu al bij te brengen. Zij hebben Tom Boonen in Aywaille Belgisch kampioen zien worden, zij hebben Stijn Devolder de Ronde van Vlaanderen zien winnen. En zij kregen telkens taart naar keuze, ter ere van zoveel nationaal geluk. Benieuwd wat de Ronde dit jaar nog in petto heeft, maar dat ik erbij zal zijn, staat vast. Weliswaar languit vanop een comfortabele sofa, gesnackt en gezakt, maar in gedachten zit ik mee op die fiets. Voorovergebogen, zuchtend en hopend dat de ‘benen goed blijven’. Zouden ze vaak aan hun wederhelft denken tijdens zo’n wedstrijd, Cancellara en Evans? Misschien vragen ze zich wel af waar hun kinderen op dat moment aan het spelen zijn. Bedenken ze dat het al lang geleden is dat er nog eens familiaal gebarbecued werd. En dat ze misschien wel beter een 9-to-5-job hadden gekozen. Dan konden ze nu, met gestrekte beentjes, vanop een luie sofa naar de koers kijken. En denken: liever zij dan ik. In de plaats ervan bezorgen zij ons nog een weekje wielergenot. Waarvoor een welgemeende dank-u-wel!