De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Vreemde gewoonten

Ik lees meestal drie boeken tegelijk. Eén voor in bad, één voor in bed, en één voor in het kleinste kamertje. Mijn donsdeken zit achteraan altijd vast, en ik poets mijn tanden onder de douche. Verder staat mijn horloge standaard tien minuten voor, en als de postbode voor mij een brief brengt, dan doe ik die pas nà de middag open. Ben ik nu gek? Mijn man houdt het op vreemde gewoonten, ‘waar voorlopig nog mee te leven valt’. Gelukkig heb ik onder onze klanten een aantal lotgenoten ontdekt. Zo is er een mijnheer die al tien jaar als allereerste klant een klein grijs gesneden brood bestelt. Om klokslag vijf voor zeven staat hij voor de deur, en van zodra ik de rolluiken opendoe, stapt hij gezwind binnen. Alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Wat eigenlijk ook zo is, maar dit geheel terzijde. Eén keer liep het mis en was een dame hem voor. Zelden heb ik zoveel ontreddering in iemands ogen gezien. Ik was er zo door aangedaan dat het geen haar had gescheeld of ik had de winkel terug toe én open gedaan. Mijn man is gelukkig veel nuchterder in die zaken. “Als je nu eens je bijgeloof zou gebruiken voor het invullen van de Lotto, schat”, plaagt hij me wel eens. Zelf tankt hij altijd tot een rond bedrag, memoriseert graag de nummerplaat van de wagen die voor hem rijdt en wil elke dag minstens één keer het journaal gezien hebben. Afwijkingen van het lichte soort, zeg maar. Rare wezens zijn wij, mensen. Hoewel het soms ook gewoon leuk is om alles in vraag te stellen. Dan sta ik in de file, en bedenk: “Zie ons hier aanschuiven in onze blikken dozen.” Ook als ik op een strand lig te zonnebaden, zie ik het nut er niet altijd van in. “Wedden dat de oermens ons onwaarschijnlijk hard had uitgelachen, bij het zien van al die blinkende sardines in het zand?” Zulke gedachten helpen me zelfs om de dagdagelijkse stress te bestrijden. “Linda, je loopt weer rond als een kip zonder kop, denk je dat we dààrom op de wereld zijn gezet?” “Neen”, antwoord ik dan bij mezelf. Om vijf minuten later er in allerijl voor te zorgen dat mijn kinderen netjes zijn gekleed, het eten tijdig op tafel staat, onze klanten naar behoren worden bediend én mijn donsdeken achteraan stevig vastzit. Mij niet gezien.