De week van Linda

Elke week kan je in De Zondag Linda’s columns lezen. Ze laat je meegenieten van haar leven als bakkersvrouw, vol leuke ontmoetingen, grappige situaties en koffiekoeken. Veel koffiekoeken.

• 1
• 2
• 3

Ei-blues

Toegegeven, ik moest afgelopen week afkicken. Van eieren nota bene. Chocolade dan nog wel. Logisch als je weet dat ik ze afgelopen maand in alle smaken en formaten heb zien passeren. Wit, bruin, zwart en alle varianten ervan: ik ken ze. Van binnen en van buiten zelfs. Bovendien pleit mijn man schuldig, ook dàt nog. Hij was de hofleverancier van al dat lekkers, en droomde afgelopen weekend – vrees ik – eerder over een verdwaald paasei dan over ondergetekende. Het leven van een bakkersvrouw: het vergt enige vergevingsgezindheid. Maar alle gekheid op een stokje, ondertussen vond ons ganse paasassortiment een rechtmatige eigenaar, kregen we van de paashaas een welgemeend dankwoord én werd de etalage omgetoverd tot een zonnig lentedecor. Ideaal om ons in alle rust voor te bereiden op de nakende lenteen communiefeesten. Hoewel… Morgen is het opnieuw schooltijd en voor vele mensen het einde van de paasvakantie. Ook dàt laat zich in onze bakkerij gevoelen. Ze sijpelen binnen, zeg maar. De sportivo’s van wie de ingebrande zonnebril een voorbije skivakantie verraadt. De Tenerifianen die elders alvast de zomerzon gingen opzoeken. De thuisblijvers die al een eerste barbecue achter de kiezen hebben. Allen hebben dezelfde missie: morgen opnieuw de brooddoos vullen. En laat die nu voor iedereen nét een tikje anders samengesteld zijn. De ene zweert bij wit en hartig beleg, de andere bij sandwiches met een slaatje en als straks onze buurvrouw drie roggebroden bestelt, dan is dat vooral om de dozen van haar kroostrijk gezin ‘gezond’ te vullen. “Een uur moet ik er vroeger voor opstaan, Linda, en dan word ik ook nog eens verondersteld om rekening te houden met de culinaire wensen van man en kinderen. De ene wil geen boter, de andere alles behalve salami. Ken je het?” Ik ken het. Nu zijn mijn kinderen weliswaar nog jong en – ahum – meegaand, maar toch. Drie en vijf zijn ze net geworden, maar toch al de trotse eigenaar van een brooddoos. Bovendien kénnen ze het ritueel. Starten met een boke met vlees, gevolgd door eentje met zoet. Voor wat, hoort wat. Als ‘bakkerskinderen’ hebben ze morgen wel een licht thuisvoordeel, want in hun brooddoos krijgen ze een verdwaald paaseitje mee. Ondanks mama’s ei-blues. Want die verdwijnt als ik denk aan de lachende gezichtjes bij een schoolweek die start met een boke met chocola. En bakker-papa? Die telt nog nét niet af naar een volgende Pasen. Ik zal straks maar opletten dat er geen eieren in mijn picknickmanden glippen, je weet maar nooit met die diehards.